Tolosatik mundura. Neguko Olinpiar Jokoak ez dira hain-hain famatuak, kirol-informazioaz paso egiten dugun guztiok ez gara gaiaz halabeharrez jabetzen, hau da, ez dela udan egiten direnak bezain “ezinbestekoak”. Baina beste kontu batengatik ezagutu ditut Milanen hasi diren Neguko Olinpiar Jokoak.
Giroa asaldatuta dago. Herritarrei ez zaie motiborik falta. Astakeria zen hasiera bateko aurrekontua, baina hirukoiztu egin da: erakundeek sei mila milioi euro xahutu dituzte, batik bat azpiegitura faraoniko zentzugabeetan. 56 obra omen daude amaitu gabe, gainera; errepide eta trenbideak, ziurrenik inoiz amaituko ez direnak. Amildegian behera botatako dirua, bi asteko kirol txapelketarentzat, geroz eta garestiago bihurtzen eta jendez husten ari den Milanen. Azken hamar urtetan, %40k utzi du hiria. Eta hori gutxi ez, eta iraingarria da Olinpiar Jokoetako sarreren prezioa ere: curling-eko saio arrunta ikusteko gaur arratsaldean, azken ilaratik, 77 euro pagatu behar dira.
Astebete igaro da Milandik 140 kilometrora, Turinen, Askatasuna gaztetxe ezagunaren aldeko manifestazioa egin zenetik, Poliziak fuerte erantzun zuenetik, eta Milango tesitura ere halakoxea zetorrenez, Giorgia Meloniren gobernuak “segurtasun dekretu” polemikoa onartu du: manifestazio baten aurretik, Poliziak 12 orduz atxikita eduki ditzake “liskargile potentzialak”. Infiltratuengatik ariko zen-edo… Tira. Dekretua praktikan jartzen ari da Meloni, jakina. Hori guztia koktel batean sartuta, 10.000 laguneko manifestazioa egin dute Milanen.
