Hozkia ematen du Espainiako abiadura handiko trenaren istripuak, ez besterik gabe Espainian gertatu delako, baizik eta azpiegitura eta zerbitzu kasik berberak ditugulako Hego Euskal Herrian, eta izango direlako AHTa egiten denean ere. Baina gaur ez da ari inor AHTaz hizketan.
Beldurra eragiten du gertatu denak eta beldur hori arma elektoral gisa ere erabili daiteke. Horixe irakurri nion atzo The New York Times-eko analista entzutetsu bati, David M. Halbfingerri, egunkariak Jerusalemen duen egoitzako buruari. Netanyahuz ari zen, ez Espainiaz. Aspalditxotik galdutzat jotzen zela Netanyahuren gobernua, baina Mendebaldea gehiegi fidatu dela, ohikoa duen moduan. Eta beharbada, nik gehitzen dut hau, sinplekerietan ere jausi garela, Netanyahuri agintea kentzea ez delako zertan palestinarren salbazioa izan. Zeren azkenean Netanyahuren gobernua jausiko bada, izango da ez delako gustatu nola kudeatu duen bahitu israeldarren auzia; horixe diosku Zisjordanian bizi den Antxon Barrosok ere. EHUko ekonomia ikerlaria da eta Ramallahn bizi da.
Agian izango da onak eta txarrak etengabe bereizteko dugun joeragatik. Horrek politikari ez dio mesederik egiten. Are gutxiago beldurra tartean sartzen denean. Izan ere, The New York Times-eko artikuluak dioen moduan, etsaiak propio elikatu ditu Netanyahuk eta aldi berean haien aurka egin du hauteskunde kanpainan. “Aspaldi ikusi zuen Netanyahuk komunitate arabiarretan boto-emate handia egongo zela, baina ez zela zertan txarra izan berarentzat, betiere Israelgo nazioaren diskurtsoa bazen arabiarrei zilegitasuna kentzea, gaizkiletzat hartzea”. Hauteskunde egunean bertan ere “iruzurra” salatu zuen, nork eta berak, lider gorenak; eta “iruzurra”, jakina, arabiarrek egina.
Gero, ja, beste mundu bateko zerbait iruditzen zaizkit bere taktikak. Adibidez, hauteskundeen egunean, bere boto emaileak mobilizatzeko, adimen artifizialarekin egindako bideo bat publikatu zuen sareetan, non arabiar emakume ugari ageri ziren botoa emateko ilaran, burua eta aurpegia estalita. Edo gamelu gainean hauteslekuetara iristen, zibilizatu gabe jendea balitz bezala. Bi kasuetan, Netanyahuk biribiltzen du bideoa: “Hil ala biziko kontua da Israelgo Estatuarentzat; boto emaile maitea, joan botoa ematera”.
Harrigarria dirudi, baina bideo horiek funtzionatzen dute, funtzionatuko dute, egin egiten baitute... Euskal Herrian hauteskundeak dira laster; zenbat eragingo dute horrelako kontuek?
