Hasiera batean irria eragin dit, baina garai aldrebes, likido eta hutsal honen adierazle ere badela iruditu zait.
Krisia lehertu da merkatuan: Ekialdeko Hurbileko erasoaldi inperialisten ondorioz diesel litroa garestitu den bezalaxe, prezioak biderkatu zaizkio datorren ostegunean hasiko den Munduko Futbol Txapelketaren kromo-albumari. Zazpi kromoko zorro bakoitzak euro eta erdi balio ditu “ofizialki”, baina salmenta leku gehienak hasi omen dira bost zentimo igotzen, gero hamar, hogei... “Kromoen sukarra” dagoela esaten ari dira Espainiako eta Portugalgo komunikabideetan. “Zoramena”. Bikoiztu egin dira prezioak, batez ere Ebrotik behera. Ebrotik goialde honetan, ez naiz neu ibili kioskoz kiosko galdezka; erredakzioan galdera eginda, aurrekoan semeari euro eta erdian erosi ziola esan dit lankide batek, eta bi eurotik gora beste batek.
Mafia gisakoak ere antolatu omen dira kutxa mordo bat erosi, merkatutik kendu, eta Wallapopen garestiago saltzeko. Madrilgo, Valentziako eta Sevillako notizietan ikusi dut hori. Joño. Batzuek serio hartu dute Dwight Schrutek The Office telesailean egiten zuena: Gabonak heldu baino bi hilabete lehenago, modan jarriko ziren panpina guztiak erosten zituen inguruko dendetan (2005a zen lagunok), stock-ik gabe geratzeko, Dwightek, gero, merkatu beltzean saltzeko.
Egunero salerosketaren erritoa
Boterearen mitoa, urrezko kate tinkoa
Gasolina litroak, heriotzaren ministroak
Galtzaileak betikoak
Hor duzu Mateo Zikutaren kopla bat. Azken boladan dezente entzun dut.
Kromo-trukearena nahiko absurdoa da. Pobreen (baina ez hain pobreen) Monopoly-a da futboleko albuma kolekzionatzea. Aberatsena da hiriak osorik erostea. Frantzian bai behintzat. Edo egiteko gai dira, gutxienez. Adibidez, Hermès luxuzko moda-katearen jabea gai da Marseilla eta Estrasburgo hirietako higiezin guztiak erosteko. Bernard Arnaultek gauza bera egin dezake Lyonen eta Grenoblen. Eta Serge Dassault zenaren semeek Lille hiria eros dezakete.
Halakoxe konparaketak egin ditu Desberdintasun Sozialen Frantziako Behategiak, txosten berria aurkezteko eta sona emateko. Esan du gero eta aberats gehiago daudela, eta asko dutenek, urte gutxian, gero eta gehiago dutela. Ideia bat egiteko: “aberats” etiketa ipintzen zaio Frantzian hilean 4.300 euroko garbi kobratzen dituenari (bikoteen kasuan, 6.500 euro). Halako 4,8 milioi pertsona daude Frantzian (populazioaren %14). Baina ez pentsa “aberats” horiek esan dizudan muga ozta-ozta gainditzen dutenik. Zeren, 4,8 milioi “aberats” baldin badaude Frantzian, horietatik gehiengoak, 3,5 milioi pertsonak, pilatuta dauka milioi eurotik gorako ondasuna. “Aberats justu bat” izatea ez da ohikoa.
Enpin. Haien kromoak trukatzen dituzte aberatsek. Agian frantses horietakoren bati begi artean sartuko zaio bere Monopoly-an Arabako palazioren bat erostea. Idealista web orrian sartzen zara, eta gutxienez bost jauregi historiko ikusten dituzu salgai. Ozaetan dagoen Isasi-Isasmendi palazioa adibidez, XV. mendean eraikia, igerilekuarekin eta sekulako lorategiarekin, 7,5 milioi euroan dago jarrita. Gisa bereko dezente iragarki gehiago daude.
Norbera bere kromotan.
