Forma: Jaka eta gorbata, gorbata urdin iluna, euskal diasporako lagun batek oparitutakoa. Urdina, kontserbadurismoaren seinale beharbada. Ikurrinatxoa paparrean, pin batean. Diskretu, baina hor. Urkulluk ez zuen normalean horrelako keinu txikirik egiten.
Edukia: Ordu eta erdik askorako ematen du, gai asko ukitzeko, lantzeko... baita aspertzeko ere. Dena irakurri du. Ondo irakurri ere, hori txalogarria bada behintzat. Ezer gutxi transmititu du gorputz jarreran, eta ahots tonu bertsua izan du denbora guztian. Urkullu baino freskoago? Ez zen zaila.
Edukian askorik sakondu gabe, baina edukiaren parte den heinean, hauek dira Pradalesek egin dituen pertsonen erreferentziak:
Jose Antonio Agirre lehendakaria. Normala, esperotakoa, laster betetzen direlako 90 urte Agirrek erbesteko gobernua osatu zuenetik, eta normala, baita ere, EAJk sentitu duelako Agirreren figura EH Bilduk “kendu” egin nahi izan diola.
Gero, adimen artifizialaren erronkez hizketan ari zela, Bill Gates ekarri du. Gates jauna, jauntxo estatubatuarra, Microsoften sortzailea, orain adimen artifizialaz “kezkatuta” dagoena, iragarri berri duena mila milioi euro jarriko dituela adimen artifiziala ez dadin “aberatsen pribilegio” izan. Ez dut konprenitu nondik nora ekarri duen Gates Gasteizera.
Munduko bakearen alde hitz eta hitz ari den Leon XIV ere aipatu du, alderdi katoliko bateko buruzagi onaren gisara.
Eta azkenik, kazetari beterano bat: Enric Juliana. Kataluniarra, La Vanguardia-koa. Geopolitika kontuez aritzen da sarri. Duela gutxi, Alemaniako Saxonia-Alhalt eskualdeko hauteskundeen inguruan, eskuin muturrak sekulako boto piloa jaso zituen horretan, Julianak zera esan zuen joeraz: “Askatasuna [nahi dute] amorruarekin. Askatasuna, amorruak itoarazi arte”. Euskal Herrian ere eskuin muturreko ideien igoera gertatzen ari dela esateko erabili ditu Julianaren hitzak Pradalesek.
Lau erreferentzia. Atzerriko hiru pertsona garaikide eta duela 66 urte hilobiratu zuten Euskal Herriko bat. Erreferentzia horiek hautatu ditu Pradalesek ikurrina soinean, eta euskaraz mintzo, autogobernua indartu behar dela eta euskara ondare babestu bihurtuko duela esanez.
Gizalegea, errespetua, bizikidetza, elkarlana... Balore asko ere bai erronka gisa aurkeztuta. Esan du, baita ere, azken hiru hamarkadetan migratzaile kopurua 26.000tik 330.000ra pasatu dela Araba, Bizkaia eta Gipuzkoan. Baina segurtasuna ez zaiola horri lotu behar, “populismoaren aurka” borrokatu behar dela, eta “kontuz gorrotoarekin”.
Ezkerretik eta eskuinetik dator “euskal identitatea galtzen” ari denaren protesta. Eta bataila kulturarik egon badago, hori da kurtso politikoa markatuko duena: nola antolatu antifaxismoa. Nola egin aurre arrazismoari eta neurriz kanpoko segurtasun faltari. Eta nola ekarri aho-mingainera langile klasea pobretze fasean dagoela, enegarrenez; sinpleki, arrautzak erostea, autoaren depositua betetzea eta gorantza doan argindar faktura pagatzea ez dela egunean otordu bakarra ozta-ozta egin dezakeen gazte migratzailearen errua. Eta migrazioa aipatuta: Donostiak dagoeneko zenbat migratzaile sortuko zituen? Zenbat donostiar joan dira Gipuzkoako beste herrietara? Bizi ahal izateko migratzen dute horiek denek ere.
Baina Pradalesek, kurtso politikoa zabaltzeko, Bill Gates, aita santua eta Enric Juliana aipatu ditu, aliritzira bezala, ikurrina paparrean eta euskal diasporako norbaitek oparitutako gorbata lepoan. Elkartasun identitario bat eraikitzeko aukera galdu duelakoan nago.
