Azken agurra da Koldo Almandozen film berria, atzo Donostiako Zinemaldian aurkeztutakoa. Kontatzen du 40 urte pasatxoko gizon baten istorioa. Frustrazioz betea dago tipoa, lekuetara berandu iristen da, eta gauzak gaizki irteten zaizkio. Iraintzeko betarik gabe, gizon miserable bat dela esan dezakegu. Miserablea den bezalaxe herri honetako euskarazko prentsa zenbait aspektutan, gertakizun arrunt bat baita atzo Gedar-ekin pasa zena. Istorio arrunt bat, Azken agurra bezala, euskaraz kontatua eta Euskal Herrian kokatua.
Izango da Gedar hedabide partidista (erredakzio orok begira diezaiola bere buruari), kasu honetan Mugimendu Sozialistakoa, eta ez lerratua, baizik eta errotik hala sortua. Baina tira: Santurtziko Ander gazteari buruz orain arte argitaratu den informaziorik interesgarriena eta landuena Gedar-ekoek atera dute, propio adierazita edukia nahieran erabil daitekeela (egileak beraiek direla aitortuta, zer gutxiago), baina euskal hedabideek ez diete kasu zipitzik ere egin. Kontrara: bizkarra ematen diete. Ander zenaren aitari eta bere abokatuari egindako elkarrizketa da argitaratu dutena, eta kontatzen dituzte hainbat gauza orain arte esan gabe zeudenak, detaile inportanteak. Eta hala ere, hori existituko ez balitz bezala jokatu. El Correo-k egingo balu, sikiera.
Esan dut erredakzio orok begiratu beharko liokeela bere buruari. Gehitzen dut gutxiago begiratu beharko liokeela bere zilborrari.
Zinemalditik etxera nindoala entzun nuen elkarrizketa atzo. Gaztelaniaz da gehiengoa; euskaraz irakurtzeko aukera duzu, lizentzia libreei esker ARGIAra ekarri baitugu gaur.
Benetan hunkigarria da Fernando Saenz entzutea, Anderren aita. Negarrari eutsi ezinda, detaile handiz kontatzen du duela hiru hilabeteko arratsalde hartan gertatutakoa: udaltzainek 16:13an deitu zioten etxera, bere semea liskar batean sartuta egon zela esateko, eta egin zezakeen bakarra “itxarotea” zela, geroago izango zuelako Anderren berri. Handik bi ordura ospitaletik deitu zioten; oso larri ingresatu zuten. Laster batean hara heldu, eta medikuak esan zion deigarria egin zitzaiola gauza bat: osasun langileek lurrean aurkitu zutela gaztea, udaltzainez inguratuta, gorputzaren tenperatura 42 gradutan zeukala eta ezin zutela kontrolatu. Denbora asko zeramala lurrean, eguzkitan, bero denboraldia zen gainera, eta bi aldiz taser pistolaren deskarga jasota zegoen.
“Gau hartan bertan udaltzain baten deia jaso nuen”, esaten du Fernandok, Anderrek aitak. “Anderren egoerari buruz galdetu zidan. Esan nion ZIUn zegoela, egoera kritikoan. Eta berak esan zuen: ostia ”.
Hurrengo egunean, El Correo-n albistea: liskarren bat egon zela, eta atxilotu bat eta hiru polizia zauritu. Ez zuten atxilotuaren berririk eman. Santurtziko Udala udaltzainen alde lerratu zen, ESAN sindikatu poliziala ere bai, eta, kurioski, Vox alderdiak ere ohar bat atera zuen, gauza bera esaten. Denetarik esan zen, eta mota guztietako zurrumurruak zabaldu ziren. Baita Anderrek agure bati eraso egin ziola ere, eta makulua kendu. Gezurra dena. Zeren, agure horrekin ere hitz egin du Anderren aitak, eta istripua izan zela esaten du: Ander agerraldi psikotikoa izaten ari zela, eta korrika zihoala tupust egin eta biak lurrera jausi zirela.
Adar gehiago ditu auzi honek, eta horietatik garrantzitsuena alkatearen jarrera da beharbada. Gezurretan aritzea leporatzen dio aitak. Dei batzuk egin dizkiola alkateak, bileraren baterako dei ere bai, “gauzak baretze aldera”, baita “distrakzio maniobra batzuk” ere. “Alkateari esan nion bideo argigarri bat geneukala, ikerketaren esku utzi genuela, eta joan zedila eta ikus zezala; baina, nire harridurarako, erabateko hoztasunez esan zidan bera ez dagoela bideorik ikusteko”.
