Bidasoaz gora atzo, Bidasoaz behera datorren asteazkenean, zerbitzu publikoen okertzea agerikoa da Euskal Herriaren menpeko bi estatuetan; eta etxebizitzaz jantziko da deialdia datorren asteazkenean, baina oinarri-oinarrian erosahalmenaren defentsa irmoa egingo da, atzo Ipar Euskal Herrian (eta Frantzian) egin bezalaxe. Baionan 6.000 pertsona irten ziren protestan sindikatuek deitutako manifestazioan, eta beste ikasle mordoa mobilizatu zen lizeoen sarreretan, hala nola hezkuntza sistema hobetzea eskatzeko.
Zazpi aldarrikapen:
- Soldatak igotzea sektore publikoan zein pribatuan, eta parekidetasuna bermatzea.
- Pentsioak igotzea.
- Gutxieneko soldata eta laguntza sozialak igotzea.
- Zerbitzu publiko duinak bermatzea, murrizketarik gabe.
- Zergapetze politika justua: gutxien dutenei gutxiago kentzea, eta gehien dutenei gehiago.
- Industriaren deskarbonizaziorako plangintza egitea.
Izugarrizko zor publikoa du Frantziak, Europako erakundeek ikusi ere egin nahi ez dutena, eta horregatik esana die gerrikoa estutzeko. Horretan ari dira, gastu publikoa murrizten. Baina parean, jakina, herritarren protestak. Txinparta, beharbada, aurrekontu murrizketek eragin dute, Hezkuntzakoak batez ere, nahiz gero azkenean atzera egin duten horretan. Eskandalagarria zen: den-dena bera, salbu eta aurrekontu militarra, sei mila milioi euro gehiago aurreikusten baitira armagintza indartzeko.
Estatuak ez du dirurik behar denerako, eta jendeak ez du erraztasunik egun hotzetan berogailua pizteko.
Euroa erabiltzen dugun herrialdetan, urte bakarrean, oinarrizko produktuen prezioa %4 garestitu da. Frantzian gutxiago, %3,5 inguru, eta Espainian gehiago, ia %5. Urrun dago hori banku zentralek aholkatzen duten %2ko inflaziotik. Baina tira. Ez dezatela, ezta ere, albiste izugarri on moduan saldu Espainiako Estatuak gutxieneko soldata %5,3 igotzeko konpromisoa bere borondatez hartu izana. Ondo dago, jakina, eta asko ematen du, baina azken finean ez da bizitzaren neurrian igotzea besterik.
